Koszt usunięcia Huawei i ZTE z sieci 5G w UE może sięgnąć 40 mld euro. To więcej niż szacuje Komisja Europejska. Spór ekspertów o wyliczenia

Spór dotyczy przede wszystkim sprzętu Huawei i ZTE, czyli firm, które w unijnej debacie o bezpieczeństwie 5G od lat są wskazywane jako dostawcy obciążeni podwyższonym ryzykiem. Komisja Europejska chce, by ograniczenia wynikające dotąd głównie z dobrowolnych zaleceń stały się elementem twardych przepisów w ramach nowej odsłony unijnego aktu o cyberbezpieczeństwie. W praktyce oznaczałoby to konieczność usuwania krytycznych komponentów z sieci mobilnych, stacjonarnych i transportowych.

Koszty wymiany sprzętu Huawei i ZTE w europejskich sieciach 5G

Oficjalne wyliczenia Brukseli zakładają, że operacja kosztowałaby 3,4–4,3 mld euro rocznie przez trzy lata, czyli łącznie ok. 10–13 mld euro. GSMA przedstawia znacznie wyższy rachunek. Sama wymiana elementów w sieciach mobilnych miałaby, wedle organizacji, kosztować 16–22 mld euro, inwestycja w sieci stacjonarne kolejne 5 mld euro, a transformacja infrastruktury transportowej 9–12 mld euro. Organizacja dolicza też 8,5 mld euro dodatkowych kosztów w latach 2027–2030, wynikających z ograniczenia konkurencji między producentami sprzętu.

Dla operatorów telekomunikacyjnych to argument za tym, by ewentualne decyzje regulacyjne były rozłożone w czasie i wiązały się z mechanizmem rekompensat (podobnie widzi to część europejskich sądów zasądzających od rządów odszkodowania na rzecz operatorów zmuszonych do wymiany sprawnych technicznie urządzeń). Branża ostrzega, że gwałtowne przyspieszenie wymiany sprzętu może ograniczyć środki na inwestycje w 5G, modernizację sieci i odporność infrastruktury. Polityczny cel jest jednak równie oczywisty: Unia chce zmniejszyć zależność od technologii z państw trzecich, które mogą być uznane za ryzykowne z punktu widzenia bezpieczeństwa i odporności krytycznych usług.

Niektórzy eksperci krytykują wyliczenia GSMA

Nie wszyscy eksperci przyjmują jednak wyliczenia GSMA bez zastrzeżeń. W cytowanym przez Politico komentarzu Hosuk Lee-Makiyama, dyrektor think tanku ECIPE, zwraca uwagę, że organizacja przyjmuje wartości brutto, a nie koszty przyrostowe. Innymi słowy: raport ma obejmować także część wydatków, które operatorzy i tak ponieśliby w naturalnym cyklu modernizacji sieci. Po ich odjęciu wynik— zdaniem eksperta — mógłby być zbliżony do poziomu szacowanego przez Komisję.

To kluczowa różnica. Jeśli koszt polityki liczony jest jako pełna wartość demontażu i zakupu nowego sprzętu, rachunek wygląda dramatycznie. Jeśli jednak uwzględni się, że część urządzeń zostałaby wymieniona niezależnie od regulacji — z powodu starzenia się technologii, rosnącego ruchu w sieciach czy zakończenia wsparcia przez producenta — obciążenie wynikające wyłącznie z decyzji UE może być mniejsze.

Zakaz Huawei w UE: skutki dla operatorów, inwestycji i cen usług

Spór o metodologię nie zmienia faktu, że Unia wchodzi w kosztowną fazę polityki technologicznej, która – z przyczyn geopolitycznych – jest ściśle związana z polityką obronną. Bezpieczeństwo łańcuchów dostaw przestaje być abstrakcyjnym hasłem, a staje się konkretną pozycją w bilansach firm i budżetach państw. Im ostrzejsze będą terminy i im mniej dostawców pozostanie na rynku, tym większe ryzyko, że za cyberbezpieczeństwo zapłacą pośrednio konsumenci — w cenach usług albo w wolniejszym tempie inwestycji.

Dlatego unijna decyzja nie będzie wyłącznie technicznym porządkowaniem sieci po Huawei i ZTE. Będzie testem tego, czy Europa potrafi połączyć bezpieczeństwo z konkurencyjnością i czy politykę odporności infrastruktury da się prowadzić bez nadmiernego obciążania operatorów.

Źródło: Politico, „Huawei ban to cost the EU up to €40 billion, says industry”.